2007/May/13

ตื่นขึ้นมา.......

หนาว.........

ชั้น....อยู่ที่ไหน......

ค่อยๆดันตัวขึ้นมา.......ห้องนี้.......คุ้นตาชั้นมาก.........

มันเป็นที่ชั้น.....ไฝ่ฝันมาตลอด.......

มันเป็นห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ......สูงขึ้นไปข้างบนเปิดให้ชั้นได้เห็นท้องฟ้า........

เยือกเย็น......และมีชั้นอยู่คนเดียว.........

.

ชั้นค่อยๆลุกขึ้น.....เดินไปที่ประตู.......

ชั้นอยู่ที่นี่ไม่ได้........

ชั้นต้องไปหาเพื่อนๆของชั้น.........ถึงแม้นี่จะเป็นที่ๆชั้นต้องการมากที่สุด.......

.

ยืนอยู่หน้าประตู.........มัน....เปิดไม่ออก........

ทั้งๆที่ดูแล้วมันไม่น่าจะมีกลอนหรือสิ่งที่ล๊อกมันเอาไว้...............แต่มันเปิดไม่ออก.......

ราวกับว่า.......จิตใจของชั้น.......ไม่ต้องการให้ชั้นออกไป........

ไม่ต้องการให้ออกไปสู่โลกภายนอก.........เพราะ...............มันมีแต่ความเจ้บปวด......

ชั้นเข้าใจดีที่สุด.........เพราะชั้นสร้างห้องนี้ขึ้นมา.........ก็เพื่อปิดกั้นชั้นจากโลกภายนอก...........

การมีชีวิตอยู่...........มันคือความเจ็บปวด..........ทุกข์ทรมาน..............

ในเมื่อชั้นหนีมันไม่ได้..............ชั้นจึงเลือกที่จะปิดกั้นตัวชั้นเอาไว้............

.

ไม่ว่าจะพยายามยังไง........ประตูนี้ก็ไม่มีวันเปิด...........

ชั้นไม่อยากจะใช้แรงกับประตูบานนี้.......เพราะ........มันคือส่วนหนึ่งของจิตใจชั้น.........

แต่แล้ว.......ชั้นรู้สึกได้........ประตูบานนี้กำลังถามชั้นอยู่.........

......."จะออกไปทำไม......."

ชั้นตอบออกไป........

......"ทั้งๆที่ข้างนอกมีแต่ความเจ็บปวด.........แล้วตัวชั้นจะมีสายสัมพันธ์กับข้างนอกอีกทำไม......"

ชั้นตอบออกไป........

......"สำคัญมากขนาดนั้นเลยหรือ.......ทั้งๆที่ภายนอกเต็มไปด้วย ความสับสนและการหลอกลวง........"

ชั้นตอบออกไปอีก..........

....."ทั้งๆที่อยู่ในนี้แล้วตัวชั้นก็จะปลอดภัย.............ทำไมข้างนอกถึงสำคัญขนาดนั้น.........."

ชั้นตอบออกไป.........

....."ตัวชั้นสร้างห้องนี้ขึ้นมา.......ก็เพื่อปกป้องตัวชั้น.......แต่........ตัวชั้นก็จะทิ้งห้องนี้ไปอีกหรือ............"

.................................

ในที่สุด.........ชั้นก้เข้าใจอีกเรื่องหนึ่ง..........

ทุกๆคำถาม.......จะซ่อนคำตอบที่แท้จริงเอาไว้..........

.......แต่คำตอบที่แท้จริงนั้น........ก็ซ่อนคำถามเอาไว้อยู่อีก........

.

.......ชั้นเริ่มร้องให้..........

.....หยาดน้ำตาของชั้น......ร่วงหล่น.....แข็งตัวด้วยความเย็น.......ตกสู่พื้น......แล้วแตกสลายไป

มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้า........แต่เป็นน้ำตาแห่งความสับสน.............

แสงจันทร์ฉายเข้ามาในห้องของชั้น..............

.......ถึงจะเป็นท้องฟ้ายามค่ำคืน..............แต่มันก็ยังสวย.......

ชั้นยืนมือของชั้นไปด้านบน.........ราวกับจะไขว่คว้ามันไว้...........

แต่แล้ว.........ท้องฟ้าที่สดใส.........ก็ค่อยๆถูกบดบังด้วยเมฆ.........

เมฆ.....ฝน.......

มันค่อยๆช่วงชิงแสงจันทร์ไปจากชั้น..........

ชั้นเกลียดฝน...........เพราะมันมักจะพรากสิ่งที่ชั้นถวิลหามาเสมอ........

.

ฝนเริ่มตกมาเป็นเม็ดเล็กๆ............ร่วงหล่น.....แข็งตัว..........แล้วทำร้ายชั้น...........

ชั้นไม่รู้สึกอะไรแล้ว..............

.........การเป็นคนไร้ค่า.......มันเป็นความทรมานอย่างหนึ่ง..........

.........ยิ่งเราเรียนรู้มากเท่าไหร่..........เราก็ยิ่งได้รับน้อยเท่านั้น...........

.....ชั้นนอนอยู่เฉยๆ......ปล่อยให้น้ำฝนที่แข็งตัว..........ร่วงหล่นมาทิ่มแทงชั้น....................

ให้ชั้นได้นอนอยู่อย่างนี้ตลอดไป..............

ให้ชั้นได้อยู่ในห้องนี้ตลอดไป...................

-----------------------------------------------------------------------------------

ชอบอันนี้แฮะ

พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้วอ๊ากกกกกก

----------------------------------------------------------------------------------

Name - Sensorium

Genre - Gothic Orchestra Rock

Author - Epica

Album - The Phantom Agony (Ltd Ed)

Length - 4:48

Lyrics -

Chance doesnt exist
But the path of life is not
totally so predestined and
time and chronology
show us how all should be
In the ways of existence
To find out why we are here

Being conscious is a torment
The more we learn is the less we get

No one surveys the whole, focus on things so small
But lifes objective is to make it meaningful
searching only for this
That which doesnt exist
Although our ability
to relativize remains unclear

Being conscious is a torment
The more we learn is the less we get
Every answer contains a new quest
A quest to non existence, a journey with no end

scream:
Im not afraid to die
Im afraid to be alive without being aware of it

Im so afraid to, I couldnt stand to
Waste all my energy in things
that do not matter anymore

Our future has already been written by us alone
But we dont grasp the meaning
Of our programmed course of life
We only fear what comes
and smell death every day.

Our future has already been wasted by us alone
And we just let it happen and do not worry at all

chorus x2:
Our future has already been written by us alone
But we dont grasp the meaning
Of our programmed course of life
We only fear what comes
And smell death every day
Search for the answers that lie beyond

Being conscious is a torment
The more we learn is the less we get
Every answer contains a new quest
A quest to non existence, a journey with no end

-----------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------

คำคม -

It's no matter that you die.......

But It's matter that you cry...........

Comment

Comment:

Tweet


Sensorium เพราะสุดติงคับ
แต่ตอนนี้ชอบ The Phantom Agony,
Solitary Ground,Trois vierges บลา บลา บลา อีก เอามาเสนอมั่ง
#7 by mindkub (125.24.88.203) At 2007-05-20 20:17,
- - อารมณ์ไหนหนอ เง้อ

พึ่งจะมาเม้นอะน่ะ เพราะบล็อกเฮียพอเม้นเสร็จ
คอมมันจะค้างไปเลย เลยต้องหาเวลาเม้นเหมาะๆ เหอๆๆ อยากได้500แท็กมั้ยเฮีย

นี่ถามก่อนน่ะว่าจะเอารึป่าว
#6 by Catatonia At 2007-05-20 14:59,
เห็นด้วยกับเม้นแรก
มีอาม่าก็พอแล้วอย่ามีอากงอีกคนเลยนะ
อ่านแล้วนึกอีว่าในเรื่องชินจิเลย
อะงง
นึกถึงชินจิในเรื่องอีวาเลย
ประเด็นเดียวกับตอนที่ 25-26 ภาคซีรี่ย์เลย
ปล. เปิดเทอมเรียนให้สนุกนะน้อง พี่อีกยาว5555+
อ่านแล้วงงจริงคับพี่น้อง
#4 by ตาสีขาว At 2007-05-13 20:49,
คนที่สอง*
คม*
#3 by ~*อาโยะโหย๋~* At 2007-05-13 19:23,
อ่าฮ่าๆๆๆเม้ตคนแรกๆๆๆ
วี้วววววคาวเน้คนแห๊ะ
ห้องนั้นสร้างด้วยจิตใจและความุสึกของชั้นเอง
คิดเองหรือไปก็อปชาวบ้าน?
ยิ่งอ่านบลอกเฮียแร้วยิ่งไม่อยากจาเชื่อ
ช่ายเฮียหรอว่ะ???
ยิ่งอ่านยิ่งม่าอยากเชื่อ
อัพคราวหน้าจามีอารายให้ตกกาจายอีกม่ะเนี่ยส์
ตกลงเฮียจาเถื่อนหรอจาอ่อนไหวลึกซึ้งว่ะ?
หรือเฮียจาเถื่อนในความลึกซึ้ง
เอ...มันแปลว่าอารายว่ะ???
ไปแระคร๊าบบบ


เห้อ...จิจายหนอ?
"เปื่อย"
-แปรปวน-
#2 by ~*อาโยะโหย๋~* At 2007-05-13 19:22,
เฮีย- -"มากไปเปล่า อย่าคิดมากเดี๋ยวแก่เร็วเหมือนโอนะ อิอิ
#1 by กริ๊ง(น่าตาดี)น้องร๊ากกกของเฮีย (58.9.175.250) At 2007-05-13 19:12,